Όπως έχω ξαναπεί, αν και συνεχίζω να γράφω μανιωδώς όπως πάντα, δεν δημοσιεύω τώρα βιβλία, γιατί είχα ήδη δημοσιεύσει αρκετά τελευταία. Είχα πει ότι θα ξεκινήσω να δημοσιεύω πάλι από το 2025, αλλά ίσως να ξεκινήσω και από τα τέλη του 2024 (σίγουρα, δηλαδή, μετά το καλοκαίρι). Δεν βιάζομαι γιατί, έτσι κι αλλιώς, σ’αυτή τη μπουρδελοχώρα που ζούμε, συγγραφέας, ειδικά συγγραφέας φαντασίας, φράγκο δεν βγάζει από όσα και να γράψει, όσα και να δημοσιεύσει. Αλλά, από την άλλη, δε γαμιέται, δεν έχει νόημα να μη δημοσιεύσεις κάτι που μπορεί να διαβαστεί και το ξέρεις ότι είναι γαμάτο.
Οπότε, λέω να σας δώσω μια γεύση του τι θα ακολουθήσει από τα τέλη του 2024, αν είμαι ακόμα ζωντανός. Έχω ήδη ξεκινήσει να φτιάχνω τα εξώφυλλα, και αυτό είναι το πρώτο της Αναζήτησης του Οφιομαχητή (σε σμίκρυνση).
Και αυτή είναι η περίληψη, το teaser, του πρώτου βιβλίου:
Πριν από πέντε χρόνια, ένας μυστηριώδης κατάμαυρος άντρας ξεβράζεται στις ακτές της Κεντρυδάτιας, κοντά σ’έναν ναό της Έχιδνας στο Πλοκάμι των Ναυαγίων. Οι ιερωμένοι τον φροντίζουν, και διαπιστώνουν ότι διακατέχεται από μια παράξενη οργή και διαθέτει απάνθρωπη δύναμη, ενώ ποτέ – ποτέ – δεν μπορεί να κοιμηθεί. Και τα μάτια του δεν βλεφαρίζουν.
Σήμερα, ο Γεώργιος, τον οποίο πολλοί γνωρίζουν στην Υπερυδάτια και ως Οφιομαχητή, αναζητά το αντίδοτο για ένα θανατηφόρο δηλητήριο που έχει προσβάλλει τον αδελφό μιας φίλης του στη Μεγάπολη της Κεντρυδάτιας. Σύντομα, όμως, θα βρεθεί κυνηγημένος από μυστηριώδεις κυνηγούς που προσπαθούν να τον παγιδέψουν· και, ύστερα, θα εμπλακεί σε άγρια μάχη με κουρσάρους που έχουν στο πλευρό τους τη βοήθεια μιας οντότητας που κανείς δεν έχει ξαναδεί σε τούτη τη διάσταση. Μέσα στη συμπλοκή, ο Γεώργιος θα αντικρίσει μια γυναίκα με κατάμαυρο δέρμα η οποία ίσως να γνωρίζει πολλά για το ξεχασμένο, αινιγματικό παρελθόν του...
Επίσης, όσοι θέλετε μπορείτε να μου κάνετε δωρεά από το βασικό μου website (όχι στη mobile εκδοχή· επιλέξτε desktop view, αν το βλέπετε μέσα από μικρή οθόνη, ή απλά γυρίστε την οθόνη οριζόντια). Και όσο περισσότεροι τόσο το καλύτερο. Σπάστε, επιτέλους, αυτή τη σιχαμερή κατάσταση που επικρατεί σ’αυτή τη γαμημένη χώρα. Οι συγγραφείς πρέπει να βγάζουν λεφτά από τα βιβλία τους, και χωρίς απαραίτητα να είναι μέσα στην «αγορά», που προσφέρει εξευτελιστικές σαχλαμάρες χωρίς να δίνει τίποτα.
(Σημείωση: Ο τίτλος αυτού του post δεν είναι τυχαίος. Αλλά αυτό θα το καταλάβετε όταν διαβάσετε το βιβλίο, αργότερα.)
